Σκιάθος (Skiathos)

Σκιάθος

 Καταρχήν θα ξεκινήσω με πολύ ευχάριστη διάθεση γιατί σήμερα η κοπελιά μου τέλειωσε το μεταπτυχιακό στο digital marketing και επιτέλους θα μπορούμε να ξεφύγουμε τα σαββατοκύριακα είτε στα Ελληνικά νησιά είτε να πάρουμε το αμάξι και όπου μας βγάλει. Μία εκδρομή είτε κοντινή, είτε λίγο πιο μακρινή εμένα προσωπικά μου βγάζει όλη την ένταση της βδομάδας από τη δουλειά και από τη καθημερινότητα της πόλης.


Μετά λοιπόν τη πανέμορφη αυτή διαδρομή από τη Μήλο έως τη Σκιάθο με σκάφος θα μιλήσω για αυτό το καταπράσινο και πανέμορφο νησί. Εκεί έκατσα μόνο κάτι ώρες αφού το σκάφος το πήγαμε εκεί γιατί το είχε νοικιάσει μια παρέα για να γυρίσει τις Σποράδες. Οπότε μετά από κάτι ώρες πήρα το καράβι για Αγ. Κωνσταντίνο. Αυτό που με εντυπωσίασε ήταν το πράσινο που είχε το νησί, δεν είναι και λίγο μετά τις ξερές Κυκλάδες να πας στις Σποράδες. Η πόλη της Σκιάθου αποτελεί το μοναδικό οικισμό του νησιού και είναι κτισμένη σε απάνεμο κόλπο, ενώ η απόσταση του νησιού από τη στεριά είναι 41 μίλια από το Βόλο και 2,5 από τις ακτές του Πηλίου. Μόνιμοι κάτοικοι είναι περίπου 4.000 ενώ το καλοκαίρι μπορεί να φτάσουν και τους 65 με 70 χιλιάδες χωρίς όμως να αλλοιώνεται η εικόνα του νησιού.

Στην είσοδο του λιμανιού και αριστερά διακρίνονται τα παλιά ναυπηγεία,ενώ κοντά είναι και μια λίμνη που αποτελεί σημαντικό βιότοπο κυρίως για πουλιά. Τα σπίτια του νησιού διακρίνονται από τη παραδοσιακή τους αρχιτεκτονική είναι χτισμένα αμφιθεατρικά, ενώ η βόλτα στα δρομάκια του νησιού και κυρίως στη παλιά πόλη είναι πανέμορφη.

Μπούρτζι

Το μπούρτζι δε το επισκέφτηκα αλλά το είδα μόνο από μακριά. Πρόκειται για μια μικρή χερσόνησο που είναι στη μέση του λιμανιού και το χωρίζει στη μέση. Κάποτε υπήρχε φρούριο από το οποίο σώζονται ελάχιστα μέρη του, ενώ τώρα λειτουργεί πολιτιστικό κέντρο (στο παλιό δημοτικό) και ένα καφενείο.

Στο νησί μου είπαν ότι υπάρχει και το μοναστήρι της Ευαγγελιστρίας το οποίο είναι σε ένα πανέμορφο μέρος δημιουργώντας ένα ανεπανάληπτο τοπίο και στο οποίο υπάρχουν πολλά σκυλιά και γάτες. Στο νησί υπάρχει και το σπίτι που μεγάλωσε ο Παπαδιαμάντης το οποίο είναι ένα κλασικό νησιώτικο σπίτι.

Το νησί της Σκιάθου όμως είναι πασίγνωστο για τις παραλίες του, αφού έχει περίπου 60 όλες πανέμορφες με πιο γνωστή τις Κουκουναριές, τη Μπανάνα (που πάνε και  γυμνιστές), το Βασιλιά, την Αγία Ελένη, και πολλές άλλες. Σε πολλές από αυτές υπάρχουν ταβερνάκια, μπαράκια, ενώ πολλά προσφέρουν και θαλάσσια σπορ.

Κουκουναριές

Εγώ προσωπικά θα ξαναπάω αλλά όχι για λίγες ώρες και ούτε και με τη βοήθεια του ψηφιακού κόσμου, αλλά για τουλάχιστον 5 ημέρες για διακοπές.

Ταξίδι με Ιστιοπλοικό στη Σκιάθο από τη Μήλο ( Sailing to Skiathos from Milos)

Ώρα για άλλο ένα ταξίδι με ιστϊοπλοικό, το οποίο έκανα τέλη Αυγούστου του 2006 και είχε αφετηρία τη Μήλο με τελικό προορισμό το πανέμορφρο νησί της Σκιάθου. Το ταξίδι θα κράταγε τρεiς μέρες αφού δεν είχαμε χρονικό περιορισμό για το πότε θα φτάναμε. Έτσι λοιπόν ξεκινήσαμε χαράματα γύρω στις 5 (μόνο δύο άτομα είμασταν), με έναν καιρό που στην αρχή ήταν πενταράκι αλλά μέσα στη μέρα γέμισε μέρχι τα οχτώ στο ύψος της Σερίφου και μέχρι το Σούνιο. Παρόλο λοιπόν που έχω σχέση με ιστιοπλοικά, χρόνια τώρα και έχω κάνει πολλά μικρά ή μεγάλα ταξίδια, ήταν μια απο τις φορές που ζαλίστηκα αρκετά. Βέβαια ίσως φταίει και το γεγονός ότι το βράδυ είχα βγει αφού ήταν και το τελευταίο βράδυ στο νησί και ήπια λίγο παραπάνω.

Ακρωτήρι Σουνίου

Η πορεία λοιπόν που χαράξαμε είχε σα πρώτο στόχο το Ακρωτηρι του Σουνίου και μόλις φτάναμε εκεί θα αποφασίζαμε, αν θα περνάγαμε μέσα από την Εύβοια ή από έξω με προορισμό τη Σκιάθο. Έτσι και έγινε, φτάσαμε στο Σούνιο και αφού είδαμε και τον καιρό στο internet που δε θα έπεφτε καθόλου ειδικά από έξω από την Εύβοια, είπαμε να πάμε από μέσα ίσως γιατί θα ήταν και πιο ωραιά διαδρομή. Στη διαδρομή ανάμεσα Εύβοια και Στερεά κάναμε μία στάση σε ένα μικρό κόλπο με ένα μικρό λιμανάκι του οποίου το όνομα δε το θυμάμαι (λογικό έτσι;)

Αφού λοιπόν διανυκτερεύσαμε το βράδυ εκεί στην απόλυτη ησυχία ξεκινήσαμε την άλλη μέρα με προορισμό τη γέφυρα της Χαλκίδας. Στη διαδρομή περάσαμε το εργοστάσιο με τα τσιμέντα Ηρακλης

Φτάσαμε λοιπόν στη Χαλκίδα αλλά όπως είναι γνωστό έπρεπε να περιμένουμε να αλλάξει η φορά των νερών για να ανοίξει η γέφυρα και να περάσουμε. Οπότε δέσαμε το σκάφος και πήγαμε για καφεδάκι στη παραλία. Μετά από αρκετές ώρες λοιπόν μας ειδοποίησαν από το λιμεναρχείο ότι θα ανοίξει η γέφυρα και ξεκινήσαμε.

Το πέρασμα τη νύχτα δεν ήταν πολύ εύκολο γιατί έπρεπε να προσέξουμε πολύ τους φάρους, εγώ κοιμήθηκα και το πρωί αλλάξαμε βάρδια και ανέλαβα εγώ τη συνέχεια μέχρι σχεδόν έξω από το παγασητικο. Η διαδρομή ήταν πραγματικά πανέμορφη  όπως φαίνεται και στις παρακάτω φωτογραφίες.

Μακριά μας ξεπρόβαλε το νησί της Σκιάθου καταπράσινο και όσο μπορούσα να δω από μακριά και πανέμορφο. Το μόνο δυσάρεστο από εκείνο το ταξίδι, ήταν ότι έχασα τη μεγαλοπρεπή νίκη της Εθνικής στο μουντομπάσκετ επί της Αμερικης.